TOZ założyło ambulatorium dla ubogich mieszkańców, w którym pracowali obaj lekarze i felczer. TOZ powołało także Kolumnę Sanitarną, a w maju 1941 roku wprowadziło obowiązkowe szczepienie ludności getta przeciw czerwonce i durowi brzusznemu.

Warunki sanitarne w małym szpitalu prowadzonym przez Hercberga były dramatyczne. Brakowało leków, które otrzymywano od TOZ-u, okolicznych gmin żydowskich i lokalnego aptekarza, Polaka, z którym Hercerg był w dobrych stosunkach. Zaopatrzeniem w bieliznę i żywność zajęły się dobrowolne komitety. Szpital początkowo mógł pomieścić 40 pacjentów, jednak z czasem liczba łóżek wzrastała, w okresie utworzenia getta licząc 120 miejsc, aż do liczby 150 miejsc. Poza Hercbergiem w placówce pracowała laborantka Goldcekier i trzy pielęgniarki. W prowizorycznych warunkach leczono mieszkańców Opatowa i okolic.

W 1941 roku wybuchła epidemia duru brzusznego w wyniku kryzysu warunków sanitarnych na przełomie 1941 i 1942 roku. Do końca 1941 roku część chorych mieszkańców getta przyjmował szpital św. Leona, który znajdywał się poza jego granicami. W oficjalnych raportach pojawiła się liczba 400 chorych w kulminacyjnym momencie, jednak w rzeczywistości mogło być ich znacznie więcej.