Ze względu na coraz trudniejszą sytuację mieszkaniową, w połowie 1941 roku Judenrat wystąpił o zgodę na zbudowanie trzech nowych budynków i toalet publicznych, którą pozytywnie rozpatrzono. Nowe kamienice miały powstać przy placu gminnym oraz przy ul. Starowałowej 25 i 55. Pomimo trudnych warunków, 24 czerwca 1941 roku założono w getcie szkołę z sześcioma klasami, do której uczęszczało 320 dzieci, z czego połowa otrzymywała tam darmowe posiłki.

Do ważnych postaci getta należał poeta Malkiel Lusternik, który przewodził rejonowej Żydowskiej Samopomocy Społecznej. Icchak Cukierman próbował Lusternika bezskutecznie zachęcić do stworzenia kibucu.

Przeludnienie w getcie doprowadziło do znacznego pogorszenia sytuacji sanitarnej. Od początku wojny w mieście brakowało żydowskich lekarzy: w pierwszych dniach okupacji na miejscu był jedynie felczer i trzy dentystki. Z tego względu, na początku 1940 roku lokalny Judenrat zwrócił się z prośbą do Judenratu w Kielcach o wsparcie, czego rezultatem był przyjazd lekarza Chaima (Henryka) Hercberga, który później został kierownikiem małego szpitala. Wiosną tego samego roku z Łodzi przybył doktor Ichil Majer Taub, który pracował dla żydowskiego Towarzystwa Ochrony Zdrowia (TOZ) powołanego w połowie 1940 roku na podstawie specjalnego zezwolenia.