Zasłynął jako natchniony kaznodzieja z uwagi na swoje patriotyczne kazania, głoszone także podczas uroczystości narodowych. Zyskał przydomki Złotousty Kapłan (wzgl. Kaznodzieja) oraz Drugi Skarga (bądź Skarga Odrodzonej Rzeczypospolitej). W 1905 był autorem odezwy do mieszkańców Galicji wzywającej do niesienia pomocy materialnej Polakom z Królestwie Kongresowym rannym i potrzebującym w wyniku poboru żołnierzy do udziału w wojnie rosyjsko-japońskiej.
10 października 1906 został mianowany biskupem tytularnym cydoneńskim in partibus infidelium (pol. w prowincjach [zamieszkanych przez] niewiernychW ewidencji kościelnej w języku łacińskim określany jako „Episcopus Cydoniensis”.; inaczej cydońskim (na Krecie), wzgl. Cydonii (Kreta), zastępując Józefa Webera. Był związany z C. K. Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, gdzie 15 grudnia 1906 odbyło się jego uroczyste pożegnanie. 30 grudnia 1906 w archikatedrze lwowskiej został konsekrowany przez abp. Józefa Bilczewskiego na biskupa-sufragana archidiecezji lwowskiej (formalnie objął urząd od dnia 1 stycznia 1907). Jednocześnie został rektorem Seminarium Duchownego we Lwowie i sprawował to stanowisko do około 1912 (od wtedy kolejnym rektorem był ks. prof. Zygmunt Lenkiewicz),. Od sakry biskupiej był też asesorem w konsystorzu metropolitalnym oraz egzaminatorem prosynodialnym.