W sierpniu 1907 otrzymał tytuł kanonika gremialnego kapituły metropolitalnej lwowskiej. U boku arcybiskupa uczestniczył w zarządzaniu archidiecezją lwowską. Współpracował z Uniwersytetem Lwowskim, jako kapłan uczestnicząc w wielu uroczystościach uczelni. Szerzył kult królowej Jadwigi, propagował hasło Zbudźmy Jadwigę, mając pragnienie wszczęcia jej procesu beatyfikacyjnego. Od około 1909 pełnił funkcję wiceprezesa Instytutu Ubogich Chrześcijan we LwowiePisownia dosłowna: „Instytutu Ubogich Chrześcian we Lwowie”. (prezesował abp Bilczewski).
We Lwowie kontynuował swoją rolę kaznodziei. Należał do Komitetu Grunwaldzkiego, a podczas obchodów 500. rocznicy bitwy pod Grunwaldem wygłosił płomienne kazania 29 czerwca 1910 we Lwowie oraz w trakcie obchodów 14-16 lipca 1910 przy odsłonięciu pomnika Grunwaldzkiego w Krakowie, występując przeciw trzem cesarzom państw zaborczych oraz przepowiadając bliskie odrodzenie Polski. Patronował wówczas akcji obronnej katolickiej i narodowej w Chełmskiem. W 1912 był organizatorem akcji protestacyjnej przeciw odłączeniu ziemi chełmskiej od Królestwa Kongresowego przez Imperium Rosyjskie. Założył wówczas Komitet Ochrony Kresów Wschodnich, zbierał środki finansowe dla opornych i wydał odezwę pt. Brońmy „opornych”!. Biskup przedostawał się przez kordon rosyjski przybywając do ziemi chełmskiej.