W czasie walk okazało się, że użycie czołgów stanowiło wielkie zaskoczenie dla przeciwnika i umożliwiło szybkie zajęcie Bobrujska. Ujawniło się także wiele wad wolnobieżnych czołgów. Na przebycie 33 kilometrów potrzebowały one aż 15 godzin. Ponadto potrzebowano kolejnych trzech dni na ich ponowne doprowadzenie do sprawności bojowej. Nie wypracowano także zasad współdziałania czołgów z piechotą i z artylerią. W miesiąc później ta sama kompania wzięła udział w ataku na Dźwińsk, tracąc w walce z pociągiem pancernym dwa czołgi.

W okresie ofensywy kijowskiej, po sforsowaniu Dniepru przez 6 pułk piechoty Legionów i zajęciu przyczółka mostowego, obronę wzmocniła 3 kompania pułku. W tym samym czasie pozostałe kompanie walczyły na innych odcinkach frontu wschodniego.

W okresie lipcowej ofensywy Tuchaczewskiego 1 kompania czołgów kpt. Kohutnickiego, wchodząca w skład 1 Armii cofała się spod Królewszczyzny w kierunku na Mołodeczno, Lidę, Grodno i Białystok. Pod Kuźnicą i Orłowiczami zniszczyła sowiecki 157 pułk strzelców zdobywając szybkostrzelne działo, 4 karabiny maszynowe i biorąc około 50 jeńców.