W bitwie na przedpolach Warszawy brał udział dywizjon samochodów pancernych dowodzony przez por. Felicjana Dzięcielewskiego, wchodzący w skład Grupy „Dolna Wisła” gen. Mikołaja Osikowskiego. Pojedyncze samochody pancerne przydzielane były i do innych zadań, głównie rozpoznawczych.
W chwili zawieszenia broni Wojsko Polskie dysponowało 66 samochodami pancernymi, a tuż przed demobilizacją na stanie armii pozostały mocno wyeksploatowane 43 samochody pancerne różnych typów.
Żołnierze samochodów pancernych na mundurach nosili łapkę czarną, wypustka żółta.
Pociągi pancerne
thumb|Pociąg pancerny „Śmiały”. Na pierwszym planie wagon artyleryjski thumb|Wnętrze wagonu pociągu pancernego „Śmiały”. Żołnierze przy armacie na stanowisku bojowym thumb|Pociąg pancerny „Hallerczyk” w czasie wojny polsko-bolszewickiej Najważniejszą częścią składową polskiej broni pancernej były pociągi pancerne. Odegrały istotną rolę w wojnie polsko-sowieckiej. Dzięki stosunkowo silnemu uzbrojeniu i dużej ruchliwości, odgrywały rolę ruchomych odwodów. Używane też były do realizowania wypadów w głąb obrony przeciwnika, patrolowania obszarów nie obsadzonych przez własne wojska, podwożenia posiłków czy współdziałania z oddziałami kawalerii. W okresie wojny na froncie działało około osiemdziesięciu polskich pociągów pancernych.