Odradzające się Wojsko Polskie nie przejęło samochodów pancernych od armii państw zaborczych. Również próby zakupu sprzętu za granicą nie przyniosły pożądanych rezultatu. Te, które walczyły na froncie, pochodziły ze zdobyczy wojennej. Zdobyto około 35 samochodów pancernych. Był to jeden niemiecki, trzy ukraińskie i 31 sowieckich. W kraju zbudowano pewną liczbę samochodów pancernych poprzez uzbrojenie i opancerzenie ciężarówek. Dopiero w czerwcu 1920 uruchomiono w Warszawie produkcję lekkich samochodów pancernych na podwoziach samochodów osobowych „Ford”. Samochody pancerne nie miały stałej struktury organizacyjnej. Występowały początkowo jako kolumny samochodów pancernych. Na froncie początkowo działały pojedynczo lub w plutonach po dwa-trzy wozy. W zależności od potrzeb przydzielano je dywizjom piechoty lub brygadom kawalerii. W 1920 rozpoczęto grupowanie samochodów w dywizjony. W styczniu sformowano 1 dywizjon samochodów pancernych, kolejny 2 dywizjon zorganizowano we wrześniu, a trzeci dywizjon pod koniec wojny w październiku 1920. W skład dywizjonu wchodziło 10 samochodów pancernych. Powstał też dywizjon zapasowy.