Stanisław Głąbiński (ur. 7 listopada 1892, zm. 6 września 1965) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, proboszcz parafii Stara Błotnica i na radomskich Glinicach.

Urodził się 7 listopada 1892 r. w Osówce jako syn Antoniego i Marianny ze Stańkowskich. W 1908 r. ukończył progimnazjum męskie w Sandomierzu, a następnie, w Radomiu, piątą klasę gimnazjum męskiego. W latach 1909–1914 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Sandomierzu. 17 stycznia 1915 r. przyjął święcenia diakonatu, a 21 marca z rąk bp. Mariana Ryxa – święcenia prezbiteriatu. W 1915 r. został skierowany do pracy jako wikariusz w parafii św. Jana Chrzciciela w Jastrzębiu. Następnie został wikariuszem w parafii Stromiec, a w 1917 r. w Opocznie. W 1917 r. podjął studia teologiczne na Uniwersytecie w Innsbrucku. Kontynuował je na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ukończył je w 1921 r. ze stopniem doktora teologii. W tym samym roku został administratorem parafii Wielka Wola, gdzie kontynuował prace renowacyjne kościoła parafialnego w Paradyżu. Następnie został skierowany w 1925 r. do pracy jako prefekt w Szkole Handlowej – Gimnazjum Filologicznym Żeńskim w Radomiu, a potem w Gimnazjum w Kozienicach. W 1927 r. został przeniesiony do pracy w Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym w Kamiennej. W 1930 r.