Dawniej przeważnie traktowano złotorzytkę perską i rdzawosterną (O. xanthoprymna) jako jeden gatunek. Różnią się one jednak znacząco upierzeniem. Istnieją doniesienia o występowaniu form pośrednich w północno-zachodnim Iranie, a tamtejszą populację opisano jako podgatunek O. c. cummingi. Mogą to jednak być pierwszoroczne złotorzytki perskie. Na istnienie form pośrednich nie dostarczono istotnych dowodów. Chamani et al. (2007) zbadali złotorzytki z obszaru nachodzenia się zasięgów obydwu gatunków, zarówno w terenie, jak i pod względem genetycznym. Wyraźnie widać różnice w upierzeniu między nimi a resztą populacji. Analiza filogenetyczna z wykorzystaniem sekwencji dwóch genów mitochondrialnych – ND2 i COI – wykazała, że najbliżej spokrewnione są ze złotorzytkami perskimi, chociaż schematem upierzenia odpowiadają bardziej O. xanthoprymna.
Kolejnym nieuznawanym podgatunkiem złotorzytki perskiej jest O. c. kingi. Jego przedstawicieli cechuje nieznacznie jaśniejsze upierzenie. Różnice są jednak tak niewielkie, że nie dają podstaw do wyodrębnienia podgatunku.