Filogeneza Białorzytki i złotorzytki z rodzaju Oenanthe przystosowały się do życia w pustynnych ekosystemach Palearktyki. Mimo że były przedmiotem licznych badań morfologicznych i ekologicznych, to dopiero w 2007 opublikowano wyniki pierwszych badań filogenetycznych. Te pomogły wyjaśnić część wątpliwości związanych z systematyką w obrębie rodzaju, która długo stanowiła przedmiot sporów. Użyto sekwencji dwóch genów mitochondrialnych – 16S rRNA i COI. Rodzaj Oenanthe okazał się dzielić na trzy główne klady. W pierwszym znalazła się złotorzytka perska oraz 5 innych gatunków. Według uzyskanych wyników złotorzytka perska to gatunek siostrzany wobec kladu złożonego z białogrzbietej (O. finschii) i srokatej (O. lugens). Schweizer et al. (2013) uwzględnili więcej gatunków. Kompleks gatunków O. lugens w tradycyjnym ujęciu okazał się być parafiletyczny. Białorzytka etiopska (O. lugubris) i jemeńska (O. (l.) lugentoides) to taksony siostrzane, a sama białorzytka srokata bliżej jest spokrewniona ze złotorzytką perską i złotorzytką rdzawosterną (O. xanthoprymna). Te różnią się znacząco morfologią i w tradycyjnym ujęciu nie uznawano ich za blisko spokrewnione. Potwierdza to wnioski z wcześniejszych badań, wedle których cechy morfologiczne w przypadku Oenanthe nie są dobrym wyznacznikiem wzajemnych relacji.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Złotorzytka perska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.