zebrany w 1873 roku przez włoskiego botanika Odoardo Beccariego.
Czasami rozpoznawane są dwa podgatunki (nominatywny gymnotis oraz leucippus), ale podstawa do rozpoznawania podgatunków nie jest dobrze udokumentowana, a wzorce zmienności wymagają starannej uwagi taksonomicznej. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Phalanger: ‘paliczek’, od phalanga ‘paliczek’, od φάλαγξ phalanx ‘kość palca lub stopy’. gymnotis: gr. γυμνος gumnos ‘goły, nagi’; -ωτις ōtis ‘-uchy’, od ους ous, ωτος ōtos ‘ucho’.
Budowa Tułów pałanki gołouchej wraz z głową osiągają długość od 31 do 54 cm, a ogon od 29 do 39,5 cm, przy masie ciała od 1,5 do 5 kg.
Ciało pałanki gołouchej porasta krótka sierść barwy szarobrązowej bądź srebrnoszarej, na grzbiecie wyróżniająca się ciemnym paskiem, nie sięgająca uszu.
Czaszka pałanki gołouchej cechuje się dobrze zbudowanym łukiem jarzmowym oraz wyraźnie zaznaczonym grzebieniem strzałkowym. U pałankowatych zęby trzonowe określa się jako bunodontyczne. Na tułowiu występuje marsupium, dobrze rozwinięte i otwierające się do przodu. Ciało kończy znacznej długości ogon pokryty futrem.