Niektórzy autorzy publikacji wskazują, że w tym rejonie miasta bardzo dużo zniszczeń było wynikiem podpaleń dokonanych przez żołnierzy Armii Radzieckiej dokonanych po zdobyciu tego obszaru, w szczególności przy ulicy Glinianej wzniecono pożar trwający od 11 maja 1945 r. Przy samej ulicy Joannitów zachowało się jednak wiele budynków użytkowanych do dziś.

W 1965 r. przeprowadzono konkurs Stowarzyszenie Architektów Polskich (SARP) na koncepcje architektoniczną nowego dworca autobusowego. W jego wyniku, na podstawie zwycięskiego projektu, w miejscu skweru, powstałego na wolnym od zabudowy terenie po zniszczonej podczas oblężenia Wrocławia zabudowie i parku (m.in. nieistniejący kościół imienia Zbawiciela przy ulicy Borowskiej, czy wyżej wspomniana zabudowa przy ulicy Joannitów 28), po zachodniej stronie od ulicy Joannitów, przy odcinku od ulicy Dyrekcyjnej do ulicy Suchej. Budowa obiektu trwała ponad 20 lat, na co miały wpływ względy ekonomiczne. Zmieniano w tym czasie także zarówno zespół projektowy, jak i częściowo pierwotne założenia. W 1994 r. oddano do eksploatacji nowy dworzec autobusowy w opisywanym kwartale ulic: Suchej, Borowskiej, Dyrekcyjnej i Joannitów. W 2013 r. Rada Miejska Wrocławia uchwaliła dla obszaru objętego ulicami Suchą, Joannitów, Dyrekcyjną i Borowską miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.