Naśladownictwo stylu: Wajda, Kawalerowicz Styl trzeciej fali próbowali imitować autorzy zaliczani do kanonu szkoły polskiej. Film Jerzego Kawalerowicza Gra (1968), na którym swe piętno odcisnęła zarówno twórczość Godarda, jak i Michelangela Antonioniego, posługiwał się brawurowymi środkami wyrazu. Jak pisał Jagielski: „reżyser […] wciąż myli tropy, włącza alternatywne warianty scen; sięga po jaskrawe barwy, które »zalewają« ekran, […] łączy narrację obiektywną z subiektywną, sceny realistyczne z tanatycznymi wyobrażeniami i sennymi majakami”. Wszystko po to, aby podkreślić kryzys i rozpad związku małżeńskiego stanowiący temat filmu. Znacznie burzliwszą reakcję wywołał film Wszystko na sprzedaż (1968) Wajdy, w którym „estetyka Nowej Fali sąsiaduje tu z pop-artem, a wątki autotematyczne z autobiograficznymi”. Wszystko na sprzedaż, poświęcone legendzie tragicznie zmarłego Zbigniewa Cybulskiego, było równocześnie pamfletem na środowisko filmowców, którzy nie potrafili bezpośrednio odpowiedzieć na brutalne stłumienie marcowych protestów przez władzę komunistyczną. Kluczowa w filmie była rola przybyłej specjalnie z USA Elżbiety Czyżewskiej, która przedtem emigrowała z Polski wraz z mężem żydowskiego pochodzenia Davidem Halberstamem pod wpływem nagonki antysemickiej.
Dylematy inteligenckie i dalsze eksperymenty kreacyjne mały|Krzysztof Zanussi (1984)