Wszystko jest spektaklem, udawaniem, grą”. Jednakże już drugi film Kluby, Słońce wschodzi raz na dzień (1967), okazał się niecenzuralny. Pionierska ballada ludowa, stylistycznie nawiązująca do obrazów prymitywistów (naiwna perspektywa „drogi do Belwederu”), ukazywała bunt mieszkańców Beskidów przeciwko władzy ludowej w latach 1945–1947, prowadzący do konfrontacji z Urzędem Bezpieczeństwa. Film ukazał się w zmienionej wersji dopiero w 1972. Do poetyki wiejskiej nawiązywał również Witold Leszczyński w swoim debiucie Żywot Mateusza (1967), poświęconym nadwrażliwemu „wiejskiemu głupkowi”. Za pomocą urokliwych zdjęć Andrzeja Kostenki reżyser ułożył „obraz harmonijnego świata, w którym świadomy swej odrębności człowiek, pozostając w intymnym związku z upodmiotowioną naturą, skontrastowany jest z fatalizmem i tragizmem egzystencji”. Natomiast Wojciech Solarz, uznawany za kontynuatora Konwickiego, stworzył eksperymentalny film Molo (1968), porównywalny pod względem użytych środków wyrazu do dzieł Federica Felliniego.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Trzecia fala (kinematografia polska) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.