Najskrajniejszą formę artystyczną na podobieństwo godardowskiego kolażu przybrał film Jak daleko stąd, jak blisko (1971), łączący elementy reportażu, fabularną rekonstrukcję wspomnień z dzieciństwa autora oraz nagonki antysemickiej z 1968, a także sceny tworzone w wyobraźni filmowego narratora.
Gwałtowny rozwój trzeciej fali: Jerzy Skolimowski mały|Jerzy Skolimowski (2010) Fundamentalna dla rozwoju trzeciej fali w polskim kinie okazała się jednak przede wszystkim twórczość Jerzego Skolimowskiego. Swą karierę Skolimowski zapoczątkował współtworzonym przezeń (wraz z Jerzym Andrzejewskim) scenariuszem do filmu Niewinni czarodzieje (1961) w reżyserii Andrzeja Wajdy. Skolimowski w swym scenariuszu sportretował środowisko Warszawy, wypełnione jazzem oraz erotyką, gdzie młodzi zbuntowani ludzie poszukiwali swojego miejsca. Podobna diagnoza mentalności młodego społeczeństwa została ukazana w innym filmie, w który swój wkład wniósł Skolimowski: Nożu w wodzie (1961) w reżyserii Romana Polańskiego. Moralitet Polańskiego skupiał się na psychologicznej walce młodego outsidera z czterdziestoletnim mężczyzną o kobietę. Polański wkrótce po zrobieniu filmu, gdy larum wobec reżysera podniosły na równi Episkopat oraz władze partyjne, został zmuszony do emigracji.