Działo się tak, gdyż jak zauważał Jagielski, film Polańskiego: „demonstracyjnie opierał swą strukturę na wzorcach zachodnich (thriller i jazz), ukazywał, że socjalistyczna równość jest w istocie mrzonką, […] pozbawiony był jednoznacznego przesłania oraz niósł z sobą siłę obyczajowej rewolty”.
Skolimowski w międzyczasie konsekwentnie przygotowywał się do debiutu fabularnego. Skleiwszy ze swoich krótkometrażowych etiud studenckich film Rysopis (1964), w głównej roli obsadził samego siebie, z udziałem swoich kolegów oraz znajomych. Realizowany w naturalnych plenerach Rysopis toczy się w ciągu jednego dnia, gdy główny bohater rezygnujący ze studiów zostaje skierowany do służby wojskowej. Rysopis zapoczątkował obiecującą karierę Skolimowskiego jako autora godardowskiego. Albowiem Rysopis stanowi zapis świadomości autorskiej, której rozwinięciem były filmy Walkower (1965), Bariera (1966) oraz Ręce do góry (1967). Walkower, skupiony na karierze boksera stającego w obliczu widma porażki z kolejnym sparingpartnerem, został entuzjastycznie przyjęty przez redakcję pisma „Cahiers du cinéma”, promującego kult autorów nowofalowych. Bariera rozprawiała się z kolei z polską tradycją romantyczną. Szczególnie kontrowersyjna okazała się natomiast ostatnia część swoistej tetralogii Skolimowskiego.