W tym samym miesiącu rozkaz Ministerstwa Spraw Wojskowych powołał przy Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego stanowisko szefa inżynierii i saperów. Podlegali mu szefowie inżynierii i saperów armii i frontów.
Reorganizacja lutowa 1920 Ministerstwa Spraw Wojskowych spowodowała, że sprawy wojsk saperskich znalazły się w gestii Departamentu Wojsk Technicznych gen. Emila Gołogórskiego. W składzie Departamentu znajdowała się Sekcja Inżynierii i Saperów, kierowana przez mjr. Mieczysława Dąbkowskiego.
24 lipca 1920, na bazie Inspektoratu Inżynierii i Saperów ND WP gen. Czesława Rybińskiego oraz części Sekcji Technicznej Oddziału IV Materiałowego ND WP, utworzono Polowe Szefostwo Inżynierii i Saperów, które koordynowało wszystkie działania saperów i inżynierii wojskowej na obszarze wojennym. Polowy szef inżynierii i saperów był dowódcą wojsk saperskich i składów inżynieryjno-saperskich podległych Naczelnemu Dowództwu. Odpowiadał za kierowanie budową oraz konserwację dróg i mostów, nadzorował roboty fortyfikacyjne, zaopatrzenie, kontrolował pracę szefów inżynierii saperów armii oraz frontów. Od sierpnia 1920 Polowe Szefostwo Inżynierii i Saperów podzielone zostało na 5 wydziałów.