21 czerwca 1919 wydany został rozkaz Ministerstwa Spraw Wojskowych o organizacji wojsk saperskich. Ustalono, że bataliony saperów przydzielane dywizjom piechoty przejmą ich numerację i rozpoczęto formowanie kolejnych: 11., 12., 13., 14., 15., 17. i 19. batalionów saperów. Wojenny etat batalionu saperów przewidywał 913 żołnierzy, w tym 14 oficerów, 61 podoficerów i 838 szeregowców. Batalion składał się z dwóch kompanii saperów, każda po 238 żołnierzy, w tym 4 oficerów, 24 podoficerów i 220 szeregowców, kolumny saperskiej – 194 żołnierzy, w tym 3 oficerów, 16 podoficerów i 175 szeregowców oraz kompanii zapasowej – 243 żołnierzy, w tym 3 oficerów, 17 podoficerów i 223 szeregowców.
Do sierpnia 1920 wszystkie 22 dywizje piechoty posiadały organiczne, nie zawsze pełne, bataliony saperów. Istniało siedem batalionów o pełnym składzie etatowym, czternaście nie posiadało kompanii zapasowej. Batalion saperów 22 Ochotniczej Dywizji Piechoty składał się tylko z ochotniczej kompanii saperów i kolumny saperskiej. Saperów nie posiadały natomiast samodzielne brygady piechoty i jednostki jazdy. W czerwcu 1920 podjęto kolejną próbę tworzenia pułku saperów pod dowództwem mjr. Stanisława Magnuszewskiego. I ten pułk nie działał zbyt długo.