Ponadto sformowano kilka ochotniczych kompanii saperów, które weszły w skład 201 batalionu saperów. Latem 1920 wojska saperskie liczyły około 35 000 ludzi. W ich skład wchodziły: 22 bataliony saperów, batalion saperów mostowych (dwie kompanie), batalion maszynowy (pięć kompanii), siedem batalionów i dwie kompanie zapasowe, cztery kolumny (dwie saperskie, jedna pontonowa, jedna mostowa) i wydzielone oddziały minerów. 1 lipca 1920 na zapleczu szkoliło się i organizowało 11 kompanii saperów, na froncie walczyło 50 kompanii. Pod koniec wojny czternaście dywizji piechoty dysponowało batalionami saperów w pełnym składzie. Dywizje 4., 5., 18. i 17. posiadały bataliony liczące po dwie kompanie saperów, dywizje 6., 21. i 3 DP Leg. posiadały bataliony z jedną kompanią saperów.

Grupy fortyfikacyjne W skład wojsk inżynieryjno-saperskich wchodziły także grupy fortyfikacyjne. Zaczęto je formować od lipca 1920. Zajmowały się one budową umocnień polowych. Jako pierwsza powstała Grupa Fortyfikacyjna nr 1 (przemianowana na nr 12) ppłk. Ottona Berezowskiego. Rozbudowywała ona pozycje obronne na linii Grodno-Krynki, a następnie linii rzek Biebrzy i Narwi, przedmościa warszawskiego i na końcu linii Grudziądz-Toruń.