Jednocześnie sformowano Grupę Fortyfikacyjną nr 2. Rozbudowywała ona zapory inżynieryjne na linii Niemna i Szczary oraz na przedpolu Warszawy. Kolejna grupa – Grupa Fortyfikacyjna nr 3 rozbudowywała umocnienia twierdzy brzeskiej oraz linii obronnych stolicy. Kolejne grupy fortyfikacyjne nosiły numery 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i 11. Ich obsadę stanowiła nieliczna kadra zawodowa, cywilni inżynierowie i technicy. Przy fortyfikacjach pracowały wydzielone kompanie saperów oraz kompanie jeńców i robotnicy cywilni. Latem 1920 wystawiono łącznie dwanaście grup fortyfikacyjnych. Do Grupy Fortyfikacyjnej nr 4 włączono 3 kompanię 18 batalionu saperów, a do Grupy Fortyfikacyjnej nr 5 dwie kompanie 17 batalionu saperów.
Szkolenie saperów thumb|left|160px|Odznaka pamiątkowa Szkoły Podchorążych Inżynierii thumb|Budynek Szkoły Podchorążych Inżynierii thumb|Oficerowie kadry K.O.S.S. z pierwszymi dowódcami Głównymi ośrodkami szkolenia kadry oficerskiej i podoficerskiej były szkoły i kursy zgrupowane w Kościuszkowskim Obozie Szkolenia Saperów w Warszawie. Były to: Szkoła Podchorążych Saperów, Szkoła Podoficerska Saperów, Kurs Fortyfikacyjny dla inżynierów ochotników i Kurs Ogniomiotaczy. W Okręgach Generalnych prowadzono kursy dla oficerów kompanii technicznych piechoty i szwadronów technicznych jazdy.