W 1934 roku, po rozwodzie z Fuksem, wyjechała z córką do Palestyny. Osiadła w Jerozolimie. Nadal tworzyła w jidysz, działając na rzecz zachowania języka. Pisała wierszem wolnym, charakterystyczną cechą jej twórczości było częste zastosowanie antropomorfizacji. W Palestynie wydała kolejne tomiki poetyckie: Fun Kidron tol i Molad iber Timna. W Fun Kidron tol (1952) poruszyła bieżące tematy, opisując na przykład emocje matek, które utraciły synów na wojnie, czy wspominając bliskich, którzy zginęli w Zagładzie. Pisarz Szalom Asz nazwał Potasz „poetką Jerozolimy”, a poeta Jakub Glatsztejn podkreślał jej rolę w tworzeniu nowego jidysz dla nowego kraju, doceniając oryginalność jej poezji.
Pośmiertnie ukazały się zbiory Lider oraz In geslech fun Jeroszolaim (1968, jedyny zbiór prozy Potasz). W In geslech fun Jeroszolaim zebrano opowiadania wcześniej publikowane w prasie, które opisywały pierwsze pokolenie jerozolimskich imigrantów z różnych zakątków świata. Na tle innych twórców jidysz Potasz wyróżniała się uwagą, jaką poświęcała mizrachijskim kobietom w swojej twórczości.
Od 1935 roku do końca życia pracowała jako bibliotekarka w muzeum Bezalel. Zmarła 15 maja 1965 roku w Jerozolimie.