Według większość tytułów i haseł eksponowanych w źródłach numizmatycznych, epigraficznych i papirologicznych z lat 235–284 miała charakter prestiżowo-propagandowy i tylko część z nich miała bezpośrednie oparcie w rzeczywistych zwycięstwach cesarzy. Autor ten za realnie uzasadnione uznał m.in. sukcesy Waleriana przed 260 rokiem, Galliena i Karusa, natomiast użycie podobnych tytułów przez niektórych innych władców łączył raczej z potrzebami propagandy cesarskiej.
Suski interpretował popularność tytułów Persicus Maximus i Parthicus Maximus w drugiej połowie III wieku jako świadectwo nośności hasła wojny z Persją po klęsce i niewoli Waleriana. Jego zdaniem w przypadku części cesarzy tytuły te pozwalały przedstawiać sukcesy osiągnięte na wschodzie, także przeciw uzurpatorom, jako symboliczne zwycięstwa nad tradycyjnym przeciwnikiem Rzymu.
Wybrane poświadczenia Jednym z najwcześniejszych przykładów użycia formy Persicus w III wieku była tytulatura Filipa I Araba. Po zawarciu pokoju z Persami w 244 roku władca ten emitował monety z legendą PAX FVNDATA CVM PERSIS, a w źródłach epigraficznych i papirologicznych poświadczono przy nim tytuły Persicus i Persicus Maximus.