W tytulaturze Galliena po sukcesach wojsk rzymsko-palmyreńskich przeciw Persom pojawiły się tytuły Parthicus Maximus oraz Persicus Maximus. Według Dyrlagi poświadczenia Persicus Maximus są widoczne od września 266 roku, m.in. w papirusach egipskich.
Tytuł Persicus Maximus poświadczono również w przypadku Aureliana. Jego użycie bywa wiązane nie tyle z samodzielną wojną przeciw Persji, ile z propagandowym ujęciem zwycięstwa nad Zenobią i wschodnią częścią imperium pozostającą pod wpływem Palmyry. W podobnym kontekście analizowano użycie tytułu przez Probusa; poświadczenia pojawiają się przede wszystkim w dokumentach papirusowych, natomiast brak pewnych świadectw rzeczywistej wojny Probusa z Persją.
Karus Jednym z najlepiej uzasadnionych przykładów użycia przydomka jest cesarz Karus. W 283 roku prowadził on wyprawę przeciwko Persom; według opracowania jego wojska dotarły do Ktezyfonu, a po tym sukcesie do formuły cesarskiej dodano tytuł Persicus Maximus. Dodanie tytułu miało komunikować pomszczenie wcześniejszych rzymskich niepowodzeń w walkach z Persją.