W wyniku demobilizacji wojska etapowe zostały rozwiązane.
Dowództwa Okręgów Etapowych W okresie walk o granice odradzającego się państwa polskiego obszar wojenny dzielono na operacyjny, rozciągający się od linii frontu do 30 km w głąb kraju i dalej położony etapowy. Granice obszaru etapowego wyznaczały rozkazy Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. Były one dostosowane do potrzeb armii i zmieniały się wraz z przesuwaniem linii frontu. W obszarze etapowym funkcjonowały instytucje wojskowe, szpitale, magazyny, warsztaty, punkty wysyłkowe jeńców, ośrodki szkoleniowe obsługujące front itp. Dokonywano w nim zakupów lub rekwizycji żywności i paszy dla wojska. Był to zatem obszar stanowiący bezpośrednie zaplecze walczących wojsk. Od marca 1919 przy poszczególnych Frontach zaczęły powstawać Dowództwa Okręgów Etapowych. W tym czasie rozwiązano Sekcje Służb Etapowych i zniesiono stanowiska komendantów punktów etapowych. Likwidacji uległy też punkty etapowe podległe Ministerstwu Spraw Wojskowych, a na terenie wojennym przeszły one w podporządkowanie Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. Dowództwa OE podlegały dowódcy związku operacyjnego (armia, Front). Ich zadaniem było odciążenie walczących jednostek od działań administracyjnych w obszarze wojennym.