Początkowo wypełniały też funkcje kwatermistrzowskie. Aby wyeliminować niebezpieczeństwo sporów kompetencyjnych między dowództwami etapowymi a frontowymi, NDWP ustaliło, że dowództwu okręgu podlegać miały oddziały etapowe, dowództwa powiatów etapowych, stacje etapowe, żandarmeria polowa rozmieszczona w powiatach obszaru etapowego, a także zarządy kwaterunkowo-budowlane i referaty zdobyczy wojennej. Natomiast zaopatrzenie materialne etapów miało zostać powierzone kwatermistrzostwom frontów, które powstały w ramach nowej organizacji frontu wschodniego.
Jako pierwsze powstały: DOE Wołyń, z przeznaczeniem dla Frontu Wołyńskiego, umiejscowiony początkowo w Zamościu, potem w Kowlu i dalej w Równem, a jego szefem był płk Jan Ceceniowski. Dla Frontu Poleskiego zorganizowano DOE w Brześciu Litewskim, a dla Frontu Galicyjskiego DOE we Lwowie. Dla Frontu Litewsko-Białoruskiego utworzone zostało początkowo DOE w Białymstoku, a po likwidacji Frontu Poleskiego, w jego skład weszły dwa DOE: jedno usytuowane w Wołkowysku z dowódcą gen. Stanisławem Pruszyńskim, drugie w Brześciu z dowódcą gen. Józefem Ostrowskim. Późną jesienią zorganizowano DOE w Mińsku, podległe także Frontowi Litewsko-Białoruskiemu, z dowódcą gen. Stefanem Mokrzeckim.