W tym samym czasie zorganizowano też DOE Brzeżany, DOE Lwów i DOE Małopolska, podporządkowane Frontowi Galicyjskiemu. Podczas przygotowywania planów kampanii wojennej na Ukrainie wiosną 1920 dowództwo polskie musiało ustalić sposób funkcjonowania etapów na terytorium ukraińskim. Postanowienia zawarte w podpisanej 24 kwietnia 1920 konwencji wojskowej między Polską a Ukrainą przewidywały, że: „Tyły wojsk polskich ochraniać będzie polska żandarmeria polowa i polskie władze etapowe”. Na skutek szybkich postępów wojsk polskich, już trzeciego dnia ofensywy, zaistniała potrzeba kolejnego przesunięcia obszaru etapowego na wschód. Zgodnie z treścią rozkazu z 24 kwietnia na terenach Ukrainy dowództwa polskich armii i grup operacyjnych w swoich strefach operacyjnych organizowały rejony etapowe. Na dowódców rejonów etapowych NDWP wyznaczyło: dla 2 Armii płk. Kazimierza Szetkiewicza, dla GO gen. Edwarda Rydza-Śmigłego płk. Bronisława Siedlnickiego, dla GO płk. Józefa Rybaka – płk. Władysława Chełchowskiego.
Od maja 1920, po likwidacji frontów, DOE podporządkowane zostały odpowiednim armiom. Ich dowództwa mieściły się: 1 Armii w Mołodecznie, 2 Armii w Równem, 4 Armii w Mińsku, 6 Armii w Tarnopolu, 7 Armii w Wilnie.