92; Tadeusz Chrzanowski, Śląskie płyty nagrobne z postaciami, „Ziemia Śląska”, 6 (1971), s. 73–74; Jan Harasimowicz, Mors janua vitae: śląskie epitafia i nagrobki wieku reformacji, Wrocław 1992, s. 64, przypis 166; Sylwia Krzemińska-Szołtysek, Twórczość Mistrza Płyty Dluhomila jako punkt kulminacyjny górnośląskiej plastyki doby renesansu i manieryzmu, „Epigraphica & Sepulcralia” 8 (2019), s. 57–84..

Życiorys Mistrz Nagrobka DluhomilaSylwia Krzemińska-Szołtysek, Wielmożni Panowie i Czcigodne Panie. Renesansowe nagrobki figuralne na Górnym Śląsku, Wrocław 2017 (Studia z Historii Kultury Europy Środkowej. T. 3), s. 66, przypis 231. (inne wersje nazwy: Mistrz Płyty DluhomilaTadeusz Chrzanowski, Płyty nagrobne z postaciami w XVI–XVIII wieku na Śląsku Opolskim, „Roczniki Sztuki Śląskiej”, 7 (1970), s. 92.), miano pochodzi od jego najlepszego dzieła: nagrobka Petera Dluhomila w BierawieTadeusz Chrzanowski, Płyty nagrobne z postaciami w XVI–XVIII wieku na Śląsku Opolskim, „Roczniki Sztuki Śląskiej”, 7 (1970), s. 92–93..