Towarzystwo podlegające Rogozińskiemu realizowało także zadania z zakresu pośrednictwa pracy, prowadziło bibliotekę, orkiestrę, a także szkółkę dla dzieci. Rogoziński był również inicjatorem zakładania spółdzielczych sklepów komandytowych, dla których stworzył instrukcję ich zakładania i prowadzenia. Był postacią popularną w środowisku robotniczym, niemniej budził brak zaufania wśród hierarchów kościelnych. W październiku 1906 został przeniesiony do Warszawy ze względu na niechęć wobec zjednoczenia jego organizacji z innym łódzkim bractwem kościelnym. Od tego momentu piastował stanowisko wikarego w parafii św. Aleksandra w Warszawie. Zwolennicy i współpracownicy Rogozińskiego zainicjowali kampanię w obronie założyciela organizacji, budząc konsternację wśród katolików. Doprowadziło to do zarejestrowania przez nich Łódzkiego Stowarzyszenie Robotników „Chrześcijańska Demokracja – Pierwszego Organizatora ks. Andrzeja Rogozińskiego”. Wobec powyższego Rogoziński, mimo przeniesienia do Warszawy, nie zrezygnował z działalności w łodzi. Niemniej organizacja miała trudności w pozyskiwaniu nowych zwolenników ze względu na ataki środowisk socjalistycznych oraz łódzkie środowisko chrześcijańskie, które bojkotowało Rogozińskiego, ze względu na fakt, iż ten wyłamał się z ogólnego ruchu chrześcijańskiego.