Organizacja systematycznie traciła wpływy by zostać rozwiązaną w marcu 1914. W kwietniu 1907 Rogoziński został przeniesiony do parafii Wierzbno, następnie w marcu 1908 do parafii Leszno. W obu parafiach miał pełnić funkcję administratora, niemniej nie podjął się tego, ze względu na zaangażowanie w działalność społeczną w Łodzi. W lipcu w 1908 został proboszczem w Miłonicach, które opuścił w grudniu 1914 ze względu na działania wojenne w trakcie I wojny światowej.
W latach 1915–1932 był proboszczem w Kołacinku, Domaniewie i Szczawinie. W listopadzie 1932 ze względu na stan zdrowia powrócił do Łodzi, gdzie podjął działalność społeczno-polityczną. W tym samym roku Sąd Okręgowy w Łodzi wszczął wobec niego postępowanie ze względu na głoszone przez niego antyrządowe poglądy, które wygłaszał z ambony. W 1934 został kandydatem na radnego Rady Miejskiej w Łodzi. Ordynariusz diecezji łódzkiej zakazał mu jednak kandydowania oraz udziału w pracy przedwyborczej, a następnie zawiesił w czynnościach kapłańskich co przyczyniło się do wycofania kandydatury przez Rogozińskiego. W czerwcu 1934 został rektorem kościoła filialnego w Grotnikach, a w lipcu 1935 wikariuszem parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Łodzi. 6 października 1941 został aresztowany przez Niemców i przetransportowany do obozu przesiedleńczego w Konstantynowie.