małżeństwu urodziła się w tym czasie córka Ja’el. Po studiach pracował w biurze architektonicznym Meyera w Berlinie, współpracując przy budowie szkoły Allgemeiner Deutscher Gewerkschaftsbund (pol.: zjednoczenie związków zawodowych) w Bernau.
W 1931 roku wyjechał ponownie do Palestyny i założył biuro architektoniczne w Tel Awiwie. W następnym roku współzałożył wraz z Josefem Neufeldem i Ze’ewem Rechterem stowarzyszenie „Krąg”, które miało na celu utrzymać powstającą architekturę Tel Awiwu w duchu syjonizmu socjalistycznego, odrzucając elementy orientalizmu, czy postulując budowanie nowego domu w Palestynie w opozycji do życia w diasporze. Grupa wywarła znaczny wpływ na rozwój Tel Awiwu, propagując m.in. oparcie konstrukcji budynków na słupach. Szaron zaczął projektować tak budynki mieszkaniowe tworzące Białe Miasto, jak i budynki użyteczności publicznej, kibuce i moszawy. Został czołowym architektem Bauhausu w Palestynie, z czasem uznano go za ojca architektury Izraela. Jego projekty z lat 30. utrzymane są w stylu międzynarodowym. W Tel Awiwie zaprojektował m.in. siedzibę centrali, a także pawilon i wystawę na Targi Lewantyńskie związku zawodowego Histadrut, czy robotnicze osiedla mieszkaniowe. W 1936 roku rozwiódł się ze Stölzl.