Był członkiem korporacji studenckiej Phi Beta Kappa. W 1931 r. studiował, dzięki na stypendium Rhodesa, na Uniwersytecie Oksfordzkim, uzyskując tytuł licencjata w orzecznictwie w 1933 r. oraz tytuł Bachelor of Civil Law rok później (1934). Został przyjęty do palestry w Oklahomie w 1935 r. i praktykował prawo w Oklahoma City.
W czasie II wojny światowej służył w armii, gdzie zdobył Brązową Gwiazdę.
Kariera polityczna Po wojnie został wybrany w skład Izby Reprezentantów, gdzie reprezentował południową Oklahomę, zwaną małym południem (Little Dixie). W sprawach polityki wewnętrznej był liberałem, zaś polityki zagranicznej zimnowojennym jastrzębiem. Popierał prezydenta Harry’ego Trumana.
Odegrał też ważną rolę we wprowadzeniu ustawodawstwa ustanawiającego system ubezpieczeń medycznych w okresie rządów Lyndona Johnsona.
W roku 1971 wybrano go spikerem Izby Reprezentantów, co stanowiło ukoronowanie jego kariery.