W 1881 Teodor Paprocki rozpoczął wydawanie „Kalendarza Powszechnego”, a w następnym roku „Wiadomości Bibliograficzne Warszawskie, miesięcznik dla czytających i kupujących książki”. W latach 1884-87 był współwydawcą antologii literatury polskiej „Złota przędza poetów i prozaików polskich” pod redakcją Piotra Chmielowskiego i Stanisława Krzemińskiego. Jego nakładem w latach 1887-91 ukazywał się tygodnik literacko-naukowy „Życie”.
W trakcie piętnastoletniej działalności Paprocki wydał własnym nakładem liczne dzieła literatury polskiej (J.I. Kraszewskiego, A. Dygasińskiego, T.T. Jeża, W. Gomulickiego, B. Prusa, G. Zapolskiej, M. Bałuckiego, A. Oppmana, M. Konopnickiej, S. Żeromskiego i in.), przekłady z literatury obcej (E. Amicisa, R. Kiplinga, J. Verne’a i in.) oraz prace naukowe i popularnonaukowe. Był wydawcą i redaktorem unikatowej pracy zatytułowanej Podręcznik księgarski. Przewodnik praktyczny dla wydawców, księgarzy, pomocników i praktykantów księgarskich na podstawie swojskich i obcych źródeł opracowany, wydanej w latach 1894-96. Należał do Kasy Przezorności i Pomocy Warszawskich Pomocników Księgarskich, Towarzystwa Dobroczynności oraz Towarzystwa Ogrodniczego.