Książka Kozaka stanowi opracowanie nie legend lub podań, a rzeczywistych źródeł historycznych zawierających rodzinne historie.
Nagrody i recepcja Książka w 2021 roku otrzymała literacką nagrodę „Nowej Fantastyki” w kategorii Polska Książka Roku. W grudniu 2021 roku została nominowana do Nagrody Literackiej i Historycznej Identitas, w marcu 2022 otrzymała Nagrodę Specjalną Identitas.
Publikacja została bardzo dobrze przyjęta przez środowisko naukowe, została pozytywnie zrecenzowana m.in. w Harvard Ukrainian Studies. Recenzja Elwiry Wilczyńskiej w „Literaturze Ludowej” podkreśla nowatorstwo książki Kozaka, znaczne poszerzenie zasobu źródłowego, język i styl autora oraz „głęboko humanistyczne podejście do stojącej za źródłami społeczności”. Robert Suski podkreślił bogactwo materiału źródłowego oraz „zwrócenie uwagi, że za opowieściami o upiorach często stały ludzkie tragedie”. Magdalena Kamińska z Instytutu Kulturoznawstwa UAM napisała, że „Łukasz Kozak za pomocą jednej książki równocześnie powołał do życia «polską szkołę upiorologii» i wyzwolił postać upiora z muzealnej gabloty więżącej go w zbyt wąskiej ramie «wierzeń» czy «demonologii ludowej»”.