W 1916 został ordynatorem szpitala chorób zakaźnych oraz został wybrany przez Radę Miejską w Łodzi członkiem Wydziału Zdrowotności Magistratu miasta Łodzi.
W trakcie I wojny światowej wraz z żoną – Julią Gundlachową – organizował Polską Organizację Wojskową w Łodzi, a w latach 1917–1918 prowadził akcję odbijania legionistów z obozów internowania w Szczypiornie oraz Beniaminowie, wzywając ich na badania kontrolne do Łodzi. Po badaniach legioniści nie podejmowali się powrotu do obozów. Ponadto w mieszkaniu Gundlacha przy al. Kościuszki 24 pozostało połączenie telefoniczne, w związku z faktem, iż uprzednio w budynku znajdowało się wojskowe biuro niemieckie. Gundlach wykorzystując tę sytuację dzwonił do obozów internowania udając niemieckiego oficera i żądając zwolnienia osadzonych. Zabiegi te kończyły się powodzeniem, ze względu na dobrą znajomość języka niemieckiego Gundlacha, wynikającą z ukończonych studiów w języku niemieckim. Po I wojnie światowej Gundlach uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, kończąc służbę w wojskową w czerwcu 1921 w stopniu majora. W trakcie II wojny światowej był lekarzem ludności polskiej oraz działał w ramach ZWZ, współpracował również z pastorem Augustem Gerhardem na rzecz ratowania Żydów i przewiezienia ich do Szwajcarii.