weneckiego, choreografia Filippo Taglioni, muzyka Józef Stefani 1844: Miranda – Miranda, choreografia Paolo Taglioni wg Filippa Taglioniego, muzyka Daniel Auber i Gioacchino Rossini.

Krakowski senator Franciszek Korab Brzozowski oglądał Karolinę w Sylfidzie oraz Weselu w Ojcowie podczas pobytu w Warszawie w 1842 i wspominał z uznaniem, określając ją przy tym „metresą Nesselrodego”Franciszek Korab Brzozowski, Przysłowia polskie, Kraków 1896, s. 6.. Nie wiadomo, czy taką usłyszał plotkę, czy była to prawda. Jeśli tak, to znaczyłoby, że miała wtedy wpływowego protektora, bo 56-letni wówczas generał-lejtnant w służbie rosyjskiej, hrabia Fryderyk Karol Nesselrode (ojciec Marii Kalergis) był komendantem głównym żandarmerii Królestwa Polskiego.

W latach 1843–1844 Karolina Wendt pozostawała pod opieką pedagogiczną i była ulubioną solistką wybitnego baletmistrza epoki romantyzmu Filippa Taglioniego podczas pierwszych lat jego dyrekcji baletu w Teatrze Wielkim. Krytyka i publiczność ceniły ją przede wszystkim na kreację Sylfidy, którą stale rozwijała i doprowadziła do perfekcji, ale także za role w innych baletach Taglioniego, jak: Paquilla w Hercie, królowej Elfryd, Donna Maria w Rozbójniku morskim czy tytułowe partie w Gitanie i Mirandzie. W komplementach pod jej adresem przodował cytowany już Lesznowski.