Oto dwa inne tego przykłady z lat 1842 i 1843: Nie wiemy, co w niej więcej uwielbiać, czy tę grację, czy wdzięk trudny do opisania, rozlany w jej powabnej postaci, czy tę biegłość, łatwość, to wykształcenie mechaniczne nóg, czy na koniec to życie, ten zapał. Wszystkie role imaginacyjne, powietrzne, sylfidy, nimfy najwłaściwsze są dla talentu Panny Wendt, to jej dziedzina. Panna Wendt stworzona na tancerkę pierwszego rzędu, taniec klasyczny to jej sfera, trudności swej sztuki pokonywa ona tak zwycięsko, że w oczach widzów one łatwymi się stają. Lekkość zadziwiająca, wykończenie i wiele wdzięku to cechy jej tańca tak w "Gitanie", jak w "Sylfidzie", jak wszędzie. Była jedną z najbardziej utalentowanych tancerek swoich czasów.

Po raz ostatni wystąpiła na scenie Teatru Wielkiego 30 listopada 1844, żegnając się z warszawską widownią rolą Mirandy w balecie Taglioniego. Z dniem 1 grudnia 1844 na własną prośbę została uwolniona z kontraktu w Warszawskich Teatrach Rządowych, zaproszona na gościnne występy do Wiednia, gdzie pozostała jednak tylko do połowy 1845