Występy gościnne w Wiedniu 1845: Sylfida – Sylphide, choreografia Filippo Taglioni, muzyka Jean Schneitzhöffer 1845: Krakowiak i Mazurka – Gisella, oder Die Willis (wstawiane do I aktu baletu Jeana Corallego), prawdopodobnie były to tańce z warszawskiego Wesela w Ojcowie w choreografii Maurice’a Piona wg Louisa Thierry’ego i z muzyką Karola Kurpińskiego 1845: Pas de cinq – La Tarentule, choreografia Jean Coralli, muzyka Casimir Gide.

Publiczność i prasa wiedeńska przyjęły ją entuzjastycznie. W dzienniku „Der Wanderer” pisano po jej pierwszym występie: Na ogół Sylfy i inne ulotne duchy przynoszą do nas ciepłe wiatry zachodnie – tym razem młodziutka Sylfida przyleciała na skrzydłach Boreasza z ostrej północy. Nie spodziewałem się ze strony tej arktycznej Sylfidy tyle gibkości, wdzięku i artyzmu, jakie Panna Wendt zaprezentowała podczas pierwszego występu gościnnego. Wnikliwa i sprawiedliwa zawsze publiczność obdarzyła znakomity występ debiutantki wielkim aplauzem.