przez The Economist i Bloomberg jako „bardzo wpływowe”; The Economist określił go „akademickim rzecznikiem amerykańskiego robotnika”.
W badaniach i publikacjach dotyczących automatyzacji wnioskował, że w najbliższym czasie nie zagraża ona fundamentalnie rynkowi pracy, choć również ma – obok pożądanych – nieduże niepożądane skutki. W 2015 określił się, w kontraście do tonu części debaty publicznej w tej sprawie, jako „nie-alarmista”.
Autor jest stypendystą Sloan Research Fellowship oraz Carnegie Fellowship i laureatem licznych nagród za pracę naukową i dydaktyczną. Redagował czasopisma naukowe Journal of Economic Perspectives, Journal of Labor Economics i American Economic Journal: Applied Economics. Jest afiliowanym członkiem m.in. National Bureau of Economic Research, gdzie pełni funkcję współdyrektora programu badań rynku pracy, czy także Amerykańskiego Towarzystwa Ekonomicznego, Amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk oraz Poverty Action Lab.
Życie prywatne Podczas pobytu w Kalifornii poznał swoją przyszłą żonę. Od tego czasu nosi charakterystyczny kolczyk w lewym uchu; drugi egzemplarz z pary ma jego żona. Mają trójkę dzieci.
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy ekonomiści