Sobieska od 1936 pracowała w gimnazjum urszulanek w Poznaniu jako nauczycielka śpiewu.
W czasie II wojny światowej Sobiescy zostali wysiedleni z Poznania. W latach 1939–1945 mieszkali z dziećmi w Warszawie i Lublinie. W tym czasie Jadwiga Sobieska nie pracowała zawodowo.
W latach 40. XX w. Jadwiga Sobieska odkryła charakterystyczne wielkopolskie instrumenty, uważane za już nieużywane: mazanki oraz kozła ślubnego (białego).
Po 1945 wraz z mężem zbierała nagrania muzyki ludowej, kontynuując prace rozpoczęte przez prof. Łucjana Kamieńskiego w latach 20. XX w.. Oboje byli wychowankami badacza i to Jadwiga namówiła męża do zajęcia się muzyką ludową. Przez 4 lata, mieszkając w Poznaniu, odtwarzali zniszczone podczas wojny zbiory dźwiękowe z Wielkopolski. Większość zaginęła, a ocalały nieliczne, np. nagrania gry na dudach przesłane przed wojną do Berlina. Pierwsze nagrania Sobiescy wykonali już w sierpniu 1945. Podróżowali rowerami, wożąc ze sobą sprzęt. Dopiero w końcu lat 40. XX w. kupili samochód.