Sobiescy przygotowywali transkrypcję nutową, skupiali się na związkach melodyki instrumentalnej z wokalną, badali maniery wykonawcze i wielogłosowość w śpiewie górali polskich. Zajęli się opracowaniem tempa rubato. Szukali w kompozycjach Fryderyka Chopina odniesień do muzyki ludowej, co skutkowało kilkoma artykułami. Zbierali też instrumenty ludowe.
Od 1947 Sobiescy agitowali na rzecz szybkiej i szeroko zakrojonej akcji nagrań muzyki ludowej, co było nawiązaniem do idei dokumentacji fonograficznej jeszcze sprzed II wojny światowej. Ich pozycję jako badaczy folkloru umocniło wystąpienie na konferencji Centralnego Instytutu Kultury poświęconej popularyzacji muzyki, którą zorganizowano w sierpniu 1947 w Szklarskiej Porębie.
W latach 1947–1969 Jadwiga Sobieska pracowała w Państwowym Instytucie Sztuki (od 1959 Instytut Sztuki PAN). Według innych źródeł w latach 50. XX w. pracowała z mężem najpierw w Regionalnym Archiwum Fonograficznym, potem w poznańskim Zachodnim Archiwum Fonograficznym, wreszcie w Państwowym Instytucie Sztuki.
W 1949 Sobiescy zorganizowali w Warszawie Festiwal Muzyki Ludowej, a przed nim eliminacje regionalne. Odbywający się co 5 lat festiwal stał się okazją do wymiany doświadczeń między muzykami ludowymi z całej Polski i zapożyczania melodii i technik.