W 1954 Sobiescy przenieśli się do Warszawy. Było to związane z tym, że archiwa powstałe w wyniku Ogólnopolskiej Akcji Zbierania Folkloru Muzycznego zostało wchłonięte przez Państwowy Instytut Sztuki i w wyniku centralizacji przeniesione do stolicy. W Instytucie Sztuki PAN Jadwiga Sobieska prowadziła badania, gromadziła archiwalne nagrania i zajmowała się ruchem folklorystycznym, śledząc zmiany (np. zastępowanie skrzypiec lub całych kapel harmonią lub akordeonem). Działała wśród animatorów życia kulturalnego, kierowników zespołów, instruktorów itp. na rzecz uzmysłowienia wartości tradycji muzyki ludowej i jego narodowego charakteru.
Sobiescy opracowali typologię i systematykę pieśni ludowych. Podkreślali zależności między badaniem muzyki, zwyczajów i obrzędów.
W 1955 roku otrzymali wspólnie Doroczną Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich.
W 1969 Jadwiga Sobieska przeszła na emeryturę, ale nie przestała pracować naukowo i społecznie. Uczestniczyła w badaniach np. w Rawskiem, zasiadała w jury wielu festiwali. Nadal pisała artykuły. W 1974 została laureatką Nagrody im. Oskara Kolberga (Kategoria V. Działalność naukowa, dokumentacyjna, animacja i upowszechnianie kultury ludowej, dziedzina: Działalność naukowa, upowszechnianie, animacja).