Stanisław Sałagaj (ur. 1 kwietnia 1935 w Złotnikach, zm. 20 stycznia 2013 w Warszawie) – polski dżokej i trener.
Życiorys Urodził się w podrzeszowskiej wsi Złotniki jako siódmy z dziewięciorga dzieci Karola i Marii Sałagajów. Matka zmarła przy dziesiątym połogu. Gdy miał kilka lat opuścił ich ojciec, przeniósł się do sąsiedniej wsi i założył drugą rodzinę. Stanisław początkowo był wychowywany przez starsze rodzeństwo Przez trudną sytuację materialną w rodzinie został adoptowany przez małżeństwo z Krakowa, które samo nie mogło mieć dzieci. Jednak, gdy jego przybrana matka zaszła w ciążę, został oddany do domu dziecka w jednej z podbeskidzkich wsi. W późniejszym czasie trafił do klasztoru w Krakowie, gdzie próbowano wykształcić go na księdza, a w zamian za opiekę służył do mszy.
Kariera jeździecka W 1949 r. po przeczytaniu ogłoszenia w gazecie o naborze do pracy na służewieckim torze w Warszawie wraz z kolegą potajemnie opuścił klasztor. Tam zaczął pracować jako chłopiec stajenny i brać udział w wyścigach. Jego pierwszym trenerem był Aleksander Pacurko. Setną gonitwę dającą stopień dżokeja wygrał w 1959 r. Czempionem dżokei był w latach 1972–73, dżokejem roku został w 1979 r. gdy na ogierze Czubaryk wygrał w Berlinie dwie najważniejsze nagrody: Nagrodę Moskwy oraz Puchar Kongresu.