Okres obu wojen światowych Partia nie przyjęła postawy zdecydowanie marksistowskiej czy rewolucyjnej. Spowodowane to było po części sytuacją w Szwajcarii która nie miała rozwiniętej klasy robotniczej a silne było drobne rzemiosło. Pierwszy program socjaldemokratów z 1888 roku postulował walkę klas i postulował rewolucję jako środek ostateczny. Za punkt odniesienia przyjmowano środki parlamentarne. Partia dość szybko przekształciła partię z reprezentującą klasę robotników w partię „ludową” (Volkspartei). W dalszym ciągu wielu mieszczan i intelektualistów uważało ruch za zbytnio rewolucyjny. Duże wpływy w późniejszych latach uzyskała frakcja marksistowska. Już w 1890 roku partia uzyskała jednego przedstawiciela w parlamencie, uzyskując 0,6% poparcia elektoratu, ten sam wynik uzyskała w 1893 rokuPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 335.