Aby zapewnić możliwość 24-godzinnego przebywania załogi wewnątrz pojazdu w przedziale desantowym zainstalowano kuchenkę mikrofalową i toaletę chemiczną.
W tym samym roku pojawiła się koncepcja zaprzestania prac nad MCV-80 i zakupienia licencji amerykańskiego bwp M2 Bradley (znajdował się on w końcowej fazie prób). Doszło nawet do testów Bradleya na Wyspach Brytyjskich, ale ostatecznie postanowiono kontynuować rozwój własnego bwp.
W pierwszej połowie lat 80. testowano już 12 prototypów. W czasie testów prototypy przejechały łącznie 200 000 km. W 1983 roku jeden z prototypów testowano w warunkach pustynnych na Bliskim Wschodzie. Jesienią 1983 roku cztery prototypy wzięły udział w ćwiczeniach Lionheart na terenie RFN. W czasie ćwiczeń współdziałały z czołgiem Challenger 1. Ćwiczenia potwierdziły spełnienie przez nowy wóz wymagań armii.
W listopadzie 1984 została zamówiona pierwsza partia seryjnych wozów MCV-80. Jednocześnie wóz otrzymał oficjalną nazwę FV510 Warrior (ang. wojownik). Pierwotnie planowano wyprodukować 1053 pojazdy (wszystkich wersji). Miały się one stać wyposażeniem trzynastu batalionów, wchodzących w skład trzech dywizji.