Podczas I wojny światowej, 1 marca 1916 rozpoczął karierę wojskową w armii rosyjskiej, a następnie jako podoficer służył w oddziale łączności 1 pułku ułanów I Korpusu Polskiego. Od początku 1919 dowodził II plutonem 4 szwadronu 1 pułku ułanów wielkopolskich (później 15 pułku ułanów). Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewsko–białoruskim i w ofensywie znad Wieprza.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 15 puł. w Poznaniu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 50. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 40. lokatą w korpusie oficerów jazdy . Został dowódcą szwadronu 15 pułku ułanów. W marcu 1930 został wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki dowodcy szwadronu zapasowego pułku. W czerwcu 1930 został przeniesiony do 9 pułku strzelców konnych w Grajewie na stanowisko dowódcy szwadronu ciężkich karabinów maszynowych. 17 grudnia 1931 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1932 stopień majora w korpusie oficerów kawalerii i 6. lokatą. Z dniem 4 stycznia 1932 został powołany na dwuletni kurs w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie.