Kursu nie ukończył, po pierwszym roku nauki odszedł ze szkoły i wrócił do macierzystego pułku na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego w Białymstoku. W grudniu 1934 został przeniesiony do 3 pułku ułanów w Tarnowskich Górach na stanowisko kwatermistrza. W latach 1938–1939 był zastępcą dowódcy 5 pułku ułanów. W 1939 został awansowany do stopnia podpułkownika (starszeństwo z 19 marca 1939, lok. 12).

W czasie kampanii wrześniowej 1939 był zastępcą dowódcy 5 pułku ułanów, a od 14 września dowódcą tego pułku. Dostał się do niewoli niemieckiej. Do końca II wojny światowej był więziony w niemieckim Oflagu VIIA Murnau. Został oswobodzony w kwietniu 1945. Po oswobodzeniu udał się do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. 13 listopada 1945 objął dowództwo pułku 3 ułanów. Dowodził pułkiem do lipca 1947. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Następnie przeniósł się do Kanady, gdzie zmarł 21 grudnia 1977. Został pochowany na York Cemetary w Toronto (na nagrobku wyryto nazwę stopnia pułkownika w języku angielskim) .

Był żonaty z Wandą Gużewską (1893–1985).