Był profesorem Wyższej Szkoły Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie oraz krytykiem muzycznym Kuriera Warszawskiego. Był prezesem sekcji naukowej wydawnictwa Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Był również profesorem i pracownikiem Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, członkiem francuskiego Instytutu Chopina oraz sekretarzem rady Towarzystwa Szerzenia Sztuki Polskiej wśród Obcych. Był inicjatorem oraz współorganizatorem głośnych wystaw chopinowskich w Muzeum Narodowym w Warszawie (1932) i Bibliotece Polskiej w Paryżu (1932 i 1937). Zgromadził kolekcję autografów i pamiątek po Chopinie, którą w środowisku muzykologów uznaje się za niezwykle cenną. W 1934 razem z dyplomatą, Tadeuszem Brzezińskim odkrył w archiwum wydawnictwa Breitkopf und Härtel zbiory rękopisów Fryderyka Chopina i jego portrety wykonane w postaci dagerotypów. Wydawnictwo Breitkopf und Härtel jako pierwsze wydawało utwory Fryderyka Chopina, a w 1843 zakupiło od kompozytora prawa do jego twórczości. Zbiory zostały wykupione przez rząd Rzeczypospolitej w 1937 roku za cenę 100 tys. marek niemieckich (równowartość 200 tys. złotych polskich).