Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany w Orleanie i brał udział w kampanii francuskiej w składzie 131 Pułku Piechoty. W czerwcu 1940 został wraz z resztkami pułku wzięty do niewoli, z której jednak uciekł i następnie przebył pieszo ponad 850 kilometrów, by dostać się do Francji Vichy. Zamieszkał w Nicei i zajął się pracą jako dziennikarz dla antykomunistycznej i antysemickiej gazety „L'Alerte”. W styczniu 1941 udało mu się przedostać do Afryki Północnej, gdzie próbował dołączyć do wojsk Wolnych Francuzów, został jednak zatrzymany w Algierze. Aresztowany przez policję został wysłany do więzienia w Tulonie i przebywał tam 7 miesięcy. W sierpniu 1941 roku został uniewinniony przez sąd wojskowy w Tulonie i zwolniony z więzienia.
Po zwolnieniu zaangażował się w działalność francuskiego ruchu oporu. Wraz z założył ruch Radio-Patrie i został jego dowódcą. Niedługo później organizacja którą kierował połączyła się z innymi organizacjami ruchu oporu, tworząc . Oskarżany jest o to, że świadomie doprowadził do aresztowania Jeana Moulina, wysyłając na spotkanie z nim konfidenta gestapo René Hardy'ego w celu wyeliminowania Moulina z walki o przywództwo ruchu oporu.