Niedługo po aresztowaniu Molina, Bénouville udał się do Pessan, by świętować swoje małżeństwo.
Dzięki swoim kontaktom w Szwajcarii od 1941 roku organizował przedstawicielstwo ruchu oporu przy alianckich służbach specjalnych. Zagrożony aresztowaniem, w kwietniu 1944 roku przez Hiszpanię przedostał się do Algieru, gdzie pod nazwiskiem Duroc dołączył do Wolnych Francuzów. W 1944 poprosił generała de Gaulle′a o zgodę na wysłanie na front i brał następnie udział w kampanii włoskiej. W czerwcu 1944 roku powrócił jednak do Algieru, gdzie objął stanowisko szefa biura FFI w Komisji Wojskowej. Podczas pobytu w Algierze został awansowany do stopnia generała brygady.
Pod koniec lipca 1944 przedostał się przez Korsykę do Francji, gdzie objął dowództwo ruchu oporu w Saint-Étienne. Podczas wykonywania misji został poważnie ranny w wypadku samochodowym i przez kilka tygodni pozbawiony był opieki medycznej.
W 1946 roku opublikował pod nazwiskiem Guillain de Bénouville książkę Sacrifice du Matin, będącą jednych z pierwszych opisów działalności francuskiego ruchu oporu. W 1949 zasiadał w zarządzie gaulistowskiej partii Zgromadzenie Narodu Francuskiego, w latach 1951–1955 i 1958–1962 zasiadał w parlamencie departamentu Ille-et-Vilaine. Od 1953 do 1971 był także merem La Richardais.