Grochowej”).
Zabudowa Gajowic w dużej części uległa, w wyniku działań wojennych, zniszczeniom powstałym podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r. Zniszczony podczas wojny obszar Gajowic od lat 60. XX wieku stał się miejscem największej inwestycji mieszkaniowej w powojennej historii miasta pod nazwą osiedla mieszkaniowego „Gajowice”. W latach 60. i 70. XX wieku nastąpiła odbudowa osiedla Gajowice według projektu Igora Tawryczewskiego. Prace nad projektem rozpoczęto w 1959 r., a z wyżej wymienionym współpracowali: Edmund Frąckiewicz, Jadwiga Grabowska-Hawrylak, Maria Kiełczewska, Witold Maciejewski, Zygmunt Pawłowicz, Maria Tawryczewska. Powstała wówczas większość zabudowy przy ulicy Grochowej, w tym bloki osiedla „Celina” z lat 1964–1974 po południowo-wschodniej stronie ulicy Gajowickiej (dziś osiedle Powstańców Śląskich). Tu także powstał w tym czasie wzdłuż ulicy Kruczej numery od 1 do 31 nieparzyste, ze ścianą szczytową przy początku ulicy Grochowej, czteropiętrowy budynek mieszkalny długości 140 m, projektu Leszka Tumanowicza, zwany „jamnikiem”. W ramach budowy osiedla powstały także pawilony handlowe. W części osiedla Gajowice, przez którą przebiega ulica Grochowa, wraz z zabudową w latach 60. i 70.